- Stolica
- Selimarium
- Rodzimy język
- elficki (z różnych uniwersum fantasy, przede wszystkim jednak Dragon Age)
- Religia
- kult Selemene, bogini księżyca
- Władza
- Rada Oclarii pod przewodnictwem Orędownika Księżyca
- Najważniejsze zwierzę
- gryf
- Tryb życia
- głównie nocny
- Główne bogactwa
- kamienie szlachetne, metale, jubilerstwo i dzieła kultury
- Import
- owoce, przyprawy, zioła i bardziej wymagająca żywność
- Kryształy
- Prawdziwy kryształ z Kryształowego Lasu przebudza naturalny dar elfa związany z jego kamieniem urodzenia. Kryształ kategorii B — zdobyty inaczej niż podczas własnej wyprawy — budzi słabszą wersję daru. Kryształ kategorii A, zdobyty osobiście w Kryształowym Lesie, tworzy silniejszą więź i rozwija dar przeciętnie o około 40%. Właściwości tych darów są rozpisane na spacjalnej karcie poniżej.
Oclaria jest rozległą, górzystą doliną położoną na północy Mathyr. Otaczają ją wysokie pasma górskie, skaliste przełęcze i chłodne doliny poprzecinane rzekami, potokami oraz niewielkimi jeziorami. Znaczną część krainy zajmują lasy, a w jej centrum znajduje się ogromny las o niezwykle szerokich i wysokich drzewach. To właśnie tam osiedliły się elfy czczące boginię księżyca — Selemene — i wzniosły swoją stolicę, Selimarium. Oclaria nie należy do szczególnie urodzajnych krain. Pola znajdują się głównie w szerszych dolinach, na polanach i tarasach przygotowanych na łagodniejszych zboczach. Uprawia się przede wszystkim mniej wymagające zboża, warzywa i zioła, jednak owoce, przyprawy oraz część żywności nadal sprowadzane są z innych regionów.
To, czego Oclarii brakuje pod względem żyznej ziemi, wynagradzają jej góry. Znajdują się w nich liczne złoża metali, minerałów i kamieni szlachetnych, dzięki którym elfy rozwinęły górnictwo, metalurgię oraz cenione w całym Mathyr jubilerstwo. Oclaryjskie ozdoby wyróżniają się precyzją wykonania i motywami księżyca, gwiazd, liści oraz gryfich piór. Niektóre miejscowe kamienie mogą na pierwszy rzut oka przypominać kryształy pochodzące z Kryształowego Lasu, nie posiadają jednak ich właściwości magicznych.
Selimarium znajduje się w samym sercu największego lasu Oclarii i zostało wzniesione wokół Wielkiej Świątyni Selemene. Miasto rozwijało się razem z otaczającą je naturą: budynki stoją pomiędzy olbrzymimi pniami, korzeniami i skalnymi tarasami, a kolejne poziomy zabudowy łączą mosty, galerie oraz kamienne schody. Architektura Oclarii opiera się na jasnym kamieniu, ciemnym drewnie i srebrzystym metalu. Charakterystyczne są wysokie ostrołukowe okna, smukłe kolumny, ażurowe arkady i ornamenty inspirowane księżycem oraz miejscową przyrodą. Im dalej od stolicy, tym zabudowa staje się prostsza — leśne wioski są niewielkie i spokojne, osady górnicze bardziej surowe i kamienne, natomiast miejscowości rolnicze otaczają małe pola i tarasy uprawne.
Wielka Świątynia Selemene jest jednocześnie religijnym i politycznym centrum krainy. To właśnie tutaj obraduje Rada Oclarii, która sprawuje władzę nad całym regionem. W jej skład wchodzą zasłużeni i darzeni szacunkiem mieszkańcy, wybrani ze względu na swoje doświadczenie, dokonania oraz wkład w życie regionu. Na czele Rady stoi Orędownik Księżyca — najwyższy kapłan lub kapłanka Selemene, pełniący jednocześnie funkcję najważniejszego przedstawiciela religijnego i politycznego Oclarii. W obrębie świątyni znajdują się również komnaty kapłanów i kapłanek, pomieszczenia Orędownika oraz sala obrad Rady. Oclaria nie posiada monarchy, a najważniejsze decyzje dotyczące krainy podejmowane są wspólnie przez jej członków.
W świątynnym sanktuarium przechowywany jest również kryształ zdobyty przed wiekami przez Daina Pobożnego. Dain zdobył go podczas własnej wyprawy do Kryształowego Lasu, lecz zamiast zachować go dla siebie, złożył go w darze Selemene. Od tego czasu jego obecność wpływa na otoczenie świątyni: wyrastają tam rośliny niespotykane w innych częściach Oclarii, wykorzystywane przy tworzeniu leczniczych specyfików, ceremonialnych win oraz składników potrzebnych do przygotowywania tuszu do vallaslin. Przy świątyni znajdują się także wysokie platformy i otwarte domy gryfów.
Vallaslin są religijnymi tatuażami elfów Oclarii. Nie pełnią wyłącznie funkcji ozdobnej — mogą symbolizować przynależność, ważny etap życia, osobistą przysięgę, pełnioną funkcję lub kamień związany z miesiącem narodzin. Tusz powstaje z połączenia roślin, żywic oraz drobno sproszkowanych minerałów. Niektóre pigmenty delikatnie odbijają światło księżyca lub zmieniają odcień zależnie od użytego kamienia.
Elfy Oclarii posiadają szpiczaste uszy i wyjątkowo duże tęczówki, które u części z nich niemal całkowicie przesłaniają białka oczu. Nie istnieje jeden charakterystyczny kolor skóry — może być ona bardzo jasna, ciemna, błękitna, lawendowa, szarawa lub przyjmować inne naturalne i baśniowe odcienie. Kolor skóry nie jest u nich bezpośrednio dziedziczony po rodzicach; pokrewieństwo częściej można rozpoznać po rysach twarzy, oczach czy włosach. Elfy nie posiadają zarostu ani owłosienia ciała poza włosami na głowie i brwiami. Przeciętnie żyją około pięciuset lat, choć najstarsi przedstawiciele ich rasy mogą dożyć sześciuset. Za dorosłego uznaje się elfa dopiero po ukończeniu setnego roku życia, a po przekroczeniu trzeciego stulecia wielu stopniowo wycofuje się z najbardziej wymagających obowiązków i przechodzi do roli nauczycieli oraz doradców.
Najważniejszym zwierzęciem Oclarii jest gryf. Dzikie osobniki gniazdują przede wszystkim na wysokich półkach skalnych i trudno dostępnych szczytach, lecz część z nich od pokoleń żyje również blisko Selimarium. Elfy łączą gryfy z Selemene i traktują je jako symbole wolności, czujności oraz ochrony. Nie są jednak zwykłymi wierzchowcami — więź pomiędzy gryfem a elfem musi powstać stopniowo. Nieliczne oswojone osobniki współpracują z Legionami Selemene podczas zwiadu i patrolowania górskich terenów. Same Legiony pełnią przede wszystkim funkcję obronną; Oclaria nie prowadzi polityki podbojów, lecz strzeże swoich granic, kopalń i przełęczy.
Szczególne miejsce w kulturze elfów zajmują kamienie urodzenia. Każdemu okresowi roku przypisany jest określony minerał, którego naturalne właściwości wyznaczają rodzaj potencjalnego daru danego elfa. Sam kamień nie daje jednak żadnej mocy. Zdolność budzi się dopiero wtedy, gdy elf wejdzie w posiadanie prawdziwego kryształu z Kryształowego Lasu. Kryształ kategorii B — otrzymany, odziedziczony lub zdobyty inaczej niż podczas własnej wyprawy — przebudza słabszą wersję daru. Kryształ kategorii A, zdobyty samodzielnie przez danego elfa, tworzy znacznie silniejszą więź i rozwija zdolność przeciętnie o około czterdzieści procent mocniej. Dary zawsze pozostają związane z naturą i właściwościami przypisanego kamienia: mogą dotyczyć światła, regeneracji, roślin, wody, siły, równowagi, burz, zmysłów czy innych naturalnych zjawisk.
Elfy czczą Selemenę jako boginię księżyca i opiekunkę swojego ludu. Wierzą, że po śmierci trafiają do Księżycowych Dolin, a pewnego dnia sama Selemene zstąpi z nieba, aby zabrać tam wszystkie swoje dzieci. Nie powstrzymuje ich to przed rozwijaniem własnej kultury — przeciwnie, chcą pozostawić po sobie świat godny swojej bogini. Duże znaczenie mają dla nich poezja, muzyka, teatr, kronikarstwo, rzeźba i rzemiosło. Narodowym językiem Oclarii jest elficki, którym mieszkańcy posługują się zarówno na co dzień, jak i podczas obrzędów, w kronikach oraz oficjalnych dokumentach. Prowadzą głównie nocny tryb życia, dzięki czemu Selimarium oraz pozostałe miejscowości naprawdę budzą się dopiero po zachodzie słońca.
Najważniejszymi towarami eksportowymi Oclarii pozostają biżuteria, metale, kamienie szlachetne i nieprzerobione kruszce, ale elfy chętnie dzielą się również własną kulturą — księgami, kronikami, poematami i występami artystycznymi. Z innych regionów sprowadzają przede wszystkim żywność, owoce, przyprawy, zioła oraz rośliny wymagające żyźniejszej ziemi. Oclaria pozostaje otwarta również dla przedstawicieli innych ras, jeśli respektują miejscowe prawa i obyczaje oraz okazują szacunek Selemene jako opiekunce krainy.



